Matagal na rin ako di nag post dito sa blog ko, ayaw ko lang sana balikan ang mga nangyari dati. However, eto pagod na pagod na ako, pagod ang isip at pagod ang puso. Hindi ko na alam kung paano pasasayahin ang sarili ko. As I've mentioned in Twitter;
"Masaya ba ako sa trabaho, sa mga kaibigan, sa love life, sa buhay?????"
There are times like this na I want to give up, just raise my white flag, pero naisip ko pa rin ang pamilya ko. Siguro kung wala sila baliw na ako ngayon. hehehe
Ang hirap pala humingi ng atensyon sa iba. I thought I have lots of friends and a log of people cares for me, siguro nga marami, pero not all of them are there for me anytime I need them. Hindi ko naman sila ma-sisi 'coz they have their own lives and problems.
Naiinis din ako kasi kahit sa pag-big naghahanap ako ng atensyon. I still haven't accepted the fact that no one will love me for who I am. No one will even like me... Indeed, in a way, naka move on ako pero bumabalik pa rin ang kaunting kirot pag namimiss ko sya. Even if may bago akong crush, hanggang don lang rin eh. Nakakasawa na.
When it comes to work, I don't feel like I'm still doing as good as I was. Nararamdaman ko na ang stress at ang hirap ng trabaho ko. I even dream of it... hayzzzzzz...
Pero feeling ko ako naman talaga ang mali. Like when it comes to my friends, sinanay ko kc sarili ko na lagi nandyan para sa kanila so inexpect ko rin the same from them. I shouldn't have, dahil hindi nila ako responsibility.
Sa sarili, siguro nga pangit ako, pero dapat hindi na ako magmahal pa. Tama na sa akin ang friendship. Huwag ko na saktan ang sarili ko.
Sa work naman, magulo pa rin... I want to resign, but I need a job to support my needs and my family's needs.
FOR ONCE I NEED TO SHOUT... LORD PLEASE GIVE ME MORE STRENGTH... :(
No comments:
Post a Comment